I’m climbing barricades in empty streets at night.

Depresyjny wiatr przywiewa mi złe myśli. A raczej smutne. Samotne. Nie ma tu nikogo, kto przyniósł by mi do łóżka herbatę i leki, kiedy mam gorączkę. Nikogo, kto pomógł by mi chodzić, kiedy skręcę sobie kostkę. Nikogo, kto by poszedł ze mną do kina bez marudzenia. Nikogo, kto by po prostu przyszedł porozmawiać, czasem przytulić.
Tak, emocjonalne kikuty też czasem potrzebują trochę ciepła.
I czemu tu się dziwić, że znów zaczynam otaczanie się grubym murem, inaczej nie zniosłabym kolejnych dni, tygodni, miesięcy.

Po za tym kończy mi się już abonament nieszczęść na ten miesiąc – jak nie gorączka, kręgosłup (znowu), zatoki to skręcona kostka (po której słodko przechadza się kot). Teraz czekam na szczęście w nieszczęściu – potrąci mnie mój irlandzki lektor 😉

 

zgodnie z nazwą – zacznę od wyżalania się

 

Otóż od czasu do czasu przychodzą takie dni jak ten, kiedy po prostu trzeba z siebie wyrzucić swoje żale. I to próżne żale.

Bo co ja poradzę na to, że nic innego, jak szczera kurwica trafia mnie kiedy ładna, szczupła koleżanka z powodzeniem przychodzi do mnie – brzydkiej, otyłej, na którą mężczyźni patrzą, owszem, ale z miną – że też coś takiego chodzi po świecie i zalicza się bezczelnie do zbioru pt. „kobiety” – i marudzi, że ona to nie czuje się ładna, że ona to by chciała taki kolor włosów, ale tak właściwie to taki być nie może, że ona to brzydko dziś wygląda i do tego, że ona od miesiąca nie może przestać się obżerać i już utyła 2 kilo.

Noszkurwamać. I co ja mam takiej powiedzieć? Mam jej wyjechać z moją listą kompleksów? Tylko po to, żeby ona łaskawie poklepała mnie po ramieniu. A ja zostałabym z takim wywodem jak ze świeżo rozdrapaną raną wielkości Oceanu Atlantyckiego. Mam jej zacząć wymieniać co w niej jest pięknego, żeby potem stanąć przed lustrem i dogłębnie stwierdzić, że to wszystko to jest dokładnie to czego mi brakuje.

Nie ma, kurwa, sprawiedliwości na tym świecie, to wiem, ale odrobina wyrozumiałości też by się przydała.